نحوه ی رفتار با فردی که اختلال شخصیت دو قطبی دارد چیست؟
ارتباط با فرد مبتلا به اختلال دو قطبی هنر میخواد.
چون رفتارت هم میتونه آرامش بخش باشه و هم محرک.
۱. در فاز افسردگی (کمترین انرژی):
چی بگم: «کنارتم»، «میخوام کمکت کنم، بگو چطوری؟»
چه کاری انجام بدم: کارهای روزمره (غذا، دارو) رو به قطعات خیلی کوچک تقسیم کن.
حضور فیزیکی آروم مثل نشستن کنارش بدون اجبار به حرف زدن، معجزه میکنه.
ممنوع: جمله هایی مثل «تو خودت رو ول کردی»، «همه غم و غصه دارن» کاملا آسیب زننده است.
۲. در فاز شیدایی (انرژی اوج):
چی بگم: با لحن بسیار آروم بگو: «آهسته تر حرف بزن. نفس عمیق بکش.» از بحث و جدل منطقی سر چیزهای غیر ضروری دوری کن. چون مغزش در حالت هشداره.
چه کاری انجام بدم: به جای گفتن «این کار احمقانه است»، بپرس «اگه فردا پشیمون شدی، چه راه جایگزینی داری؟».
محیط رو از محرک ها (چراغ های زیاد، موسیقی تند، جمع شلوغ) خالی کن.
ممنوع: تحقیر، دستور دادن محکم، یا خندیدن به حرفاش. اگه رفتار پر خطر (خرج کلان، رانندگی خطرناک) دیدی، آروم اما قاطع مداخله کن و با پزشک تماس بگیر.
قوانین طلایی همیشگی برای در ارتباط با فرد دو قطبی:
ثبات داشته باش. ساعات خواب، غذا و تماس هات منظم باشه. بی نظمی، محرک اصلی دوره های جدید بیماریه.
یادآوری دارو، نه بازخواست: بپرس «امروز داروت رو ساعت چند خوردی؟» نگو «مگه نگفتم داروتو بخور؟».
شنونده ی فعال باش: احساساتش رو تأیید کن (بگو «میفهمم چقدر سخته») حتی اگه با محتوای حرفش موافق نیستی.
از کلمات «دیوانه» یا «عوضی» استفاده نکن: این برچسب، اعتماد به نفسش رو برای سالها نابود میکنه.
از خودت مراقبت کن. اگه احساس خستگی روحی کردی برای خودت جلسات مشاوره بگیر.
تو بحران ها مثل تهدید به خودکشی یا آسیب به دیگران، اورژانس (۱۲۳) رو بدون مکث خبر کن. این خیانت نیست، نجات زندگیه.
♥ مهم:
وقتی نمیدونی چی بگی، بگو: «دوستت دارم، میخوام حالت بهتر بشه، ولی دقیقا نمیدونم الان چیکار کنم. خودت بگو چطور کمکت کنم؟» این جمله، هم صادقانه است و هم کنترل رو به خودش میده.
