از همین لحظه به ذهنتون عادت بدین که برای جمله‌های اضافه، بی‌فایده و خارج از مسیر اصلی گفتگو، اهمیت زیادی قائل نشه. بهش یاد بدین که تمرکز رو از دست نده و به چیزی بپردازه که مهم‌ترین و اصلی‌ترین مسئله‌ست. باید سعی کنین مهارت «بازداری شناختی» رو بهبود ببخشین و افزایش بدین. بازداری شناختی یعنی مقاومت کردن در برابر دخالت اطلاعات نامربوط. این مهارت باعث می‌شه که توانایی پردازش اطلاعات رو بدست
بیارین. طبیعتاً وقتی اطلاعات به درستی پردازش بشن، ذهن اجازه ی ورود و ذخیره‌ ی اطلاعات نامربوط و اضافی رو نمی‌ده.
حتماً تو اولین فرصت مناظرات انتخاباتی چند دورهٔ اخیر ریاست جمهوری ایران رو تماشا کنین و ببینین سیاستمدارها چطور با غرق شدن در یک موضوع فرعی و تلاش برای پاسخ دادن به اون افترا زمان، انرژی و تسلط خودشون رو از دست می‌دن و عملاً با فریب خوردن از فرد مقابل و ذهن خودشون بازنده ی مناظره می‌شن.
به‌خاطر بسپرین که این روش یک تله برای به دام انداختن و دور کردن شما از بحث اصلیه. پس فرد مقابل با علم به اهدافش، هیچ توضیحی رو نمی‌پذیره و بر طبل قانع نشدن می‌کوبه. در نتیجه دفاع کردن در برابر تهمت، در اون موقعیت، کاری عبث و نافرجامه و تنها حاصلش، محقق شدن هدف تهمت‌زننده‌ست. می‌دونین دیگه، آدم خواب رو می‌شه بیدار کرد اما اونی که خودش رو به خواب زده، هرگز نمی‌تونین بیدار کنین.
پیشنهاد می‌کنم تو موقعیت‌های مشابه با یک جمله ی کلی، به طور موقت کار رو به پایان برسونین و بی‌درنگ به موضوع اصلی بپردازین. یادتون باشه که برای چه هدفی اونجایین. هروقت ذهنتون به پاسخ دادن و دفاع کردن علاقه داشت، با خودتون بگین: آیا توضیح من در این شرایط، نتیجه‌ای داره؟ من رو به اهدافم در گفتگو نزدیک می‌کنه؟ نه؟ پس ازش عبور می‌کنم و به کارم ادامه می‌دم.
در ابتدا یک جمله ی کلی قاطع و بعد، ادامه ی صحبت اصلی:
* من این ادعای شما رو رد می‌کنم و حتماً تو فرصت مناسب درباره‌ش حرف می‌زنم.

اما درباره ی موضوع صحبتمون باید بگم که…
* این گفته ی شما فقط یه ادعاست و واقعیت نداره، امیدوارم براش توضیح لازم رو داشته باشین. اما در ادامه ی موضوع مورد بحثمون باید بگم که…

راستی اگه بهتون بگم: دانشمندها به این نتیجه رسیدن که بیش از ۹۹ درصد اطلاعات رسیده به دستگاه عصبی مرکزی انسان بی‌اهمیته و کنار گذاشته می‌شه، بازم به هر چیزی واکنش نشون میدین و خودتون رو به دام میندازین؟

📌خوندین؟ دیدین بعضیا چطوری با انواع روش ها، شما رو از مطالبه و حرف اصلیتون‌ دور میکنن تا نه تنها به خواسته تون نرسین بلکه درگیر افکار جدید و بی فایده ی بعدی بشین؟
اول باید بپذیریم که شارلاتان ها، همه جا هستن و اگه واقعا قصدشو‌ن پرداخت نکردن پول شما باشه، به راحتی با امروز و فردا کردن، کارو به قیام و‌ قیامت میکشونن. اما اگه نیت بدی نداشته باشن، بهترین کار، نپرداختن به موضوعات فرعی گفتگوئه. باید یاد بگیری، حتی اگه بدترین تهمت ها و جملات رو شنیدی، ازشون عبور کنی و دوباره درخواستت رو تکرار کنی. در نهایت یه بازه ی زمانی تعیین کنی. بازه ای که نه خیلی زود باشه (همین فردا) و نه خیلی دیر(دو ماه دیگه)!
بدهکار، باید این ضرب العجل و نیاز مبرم تورو حس کنه.
میتونی اون مطالبه رو به یه کار مهم و حیاتی گره بزنی تا بدونه تو چه برهه ای قرار داری و انجام نشدن اینکار، میتونه چه تبعاتی برای هر دوی شما داشته باشه. مثل بگی برای پرداخت رهن خونه ت در فلان تاریخ، حتما به این پول نیاز دارم
یا دو هفته‌ی دیگه عمل جراحی دارم و فقط روی این پول حساب باز کردم…
شاید الان با خودت بگی چرا باید برای گرفتن پول خودم، اینهمه برنامه بچینم و توضیح بدم؟
جوابش روشنه: چون تو با یه فرد شارلاتان روبرو هستی که هم بارها خلف وعده کرده و هم با سیاست گفتاریش، تورو بدهکار نشون میده و شرمنده ت میکنه.